Published:Updated:

`முதல் வெற்றியைப் பெற்றதும் அழுதுவிட்டேன்!' - லாரி ஓட்டுநர் மகன் ரிங்கு சிங் WWE -ல் கால்பதித்த கதை

நான் யார், எங்கிருந்து வந்தேன், எதற்காக இப்படி கடுமையாக உழைத்தேன் என்பதை எப்போதும் நினைவில்கொள்வேன்.

ரிங்கு சிங்
ரிங்கு சிங்

எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் மாஸ் குறையாத அமெரிக்கன் டி.வி ஷோ WWE. ஆரம்பத்தில் WWF-ஆக இருந்த இந்தத் தொடர், தற்போது WWE என்ற பெயரில் நடந்துவருகிறது. உலகமெங்கும் இந்தத் தொடருக்கு ரசிகர்கள் ஏராளம். அதிகமான அமெரிக்கர்கள் பங்குபெற்றுவந்த இந்தப் போட்டியில், அதிரடியாக நுழைந்து அட்டகாசப்படுத்தினார், இந்தியரான கிரேட் காளி. இந்நிலையில், மற்றொரு இந்தியரான ரிங்கு சிங் இந்தக் கோதாவில் குதித்துள்ளார்.

ரிங்கு சிங்
ரிங்கு சிங்

உத்தரப்பிரதேச மாநிலம் Bhadohi கிராமம்தான், ரிங்கு சிங்கின் சொந்த ஊர். அப்பா லாரி ஓட்டுநர். ஏழ்மையான குடும்பம்தான். ரிங்குவைச் சேர்த்து மொத்தம் 9 குழந்தைகள். ரிங்குவின் தந்தை இரவு பகலாக உழைத்து குடும்பத்தைப் பாதுகாத்துவந்துள்ளார். ஒரு சிறிய அறைகொண்ட வீட்டில்தான் ரிங்குவின் குடும்பம் வாழ்ந்து வந்தது. ரிங்குவுக்கு, சிறுவயது முதலே விளையாட்டின்மீது அதீத ஆர்வம். ஒலிம்பிக்கில் பங்குபெற்று இந்தியாவுக்காகத் தங்கம் வெல்ல வேண்டும் என்பதுதான் சிறுவயது கனவு. அதற்கு அவர் தேர்ந்தெடுத்த விளையாட்டு, ஈட்டி எறிதல். அதில் சிறப்பாகச் செயல்பட்டவர், ஒலிம்பிக் செல்வதற்காகக் கேம்ப்புக்குத் தேர்வானார்.

ஆனால், விதி வேறுமாதிரி விளையாடியது. வாழ்க்கை அவரை வேறொரு தளத்துக்குக் கொண்டுசென்றது. பேஸ்போல் விளையாடுவதற்கு அமெரிக்கா சென்றார். அமெரிக்காவில் நடக்கும் பிரபலமான பேஸ்போல் தொடருக்குத் தேர்வான முதல் இந்தியர் என்ற பெருமையைப் பெற்றார். பல்வேறு அணிகளுக்காகப் பங்கேற்று, தொடர்ந்து விளையாடிவந்தார். இந்நிலையில், அவரது கவனம் மல்யுத்தம் பக்கம் திரும்பியது. ஜனவரி 2018-ம் ஆண்டு, WWE கான்ட்ராக்ட்டில் கையொப்பமிட்டார்.

ரிங்கு சிங்
ரிங்கு சிங்

தன் வாழ்க்கைப் பயணம் குறித்து ஆங்கில ஊடகத்திடம் பேசியுள்ள ரிங்கு சிங், “எல்லோரும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை அடையக் கடுமையாக உழைக்க வேண்டும். என் தந்தை கடுமையாக உழைத்து, என் குடும்பத்தின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்தார். ஒரு முறை அவருக்கு விபத்து ஏற்பட்டுவிட்டது. ஐந்து நாள்கள் பட்டினியாக இருந்தோம். அந்தச் சூழலில், எனது அம்மா தனது நகைகளைக் கொடுத்து எங்களது வறுமையைப் போக்கினார். அந்தச் சம்பவம் என் மனதைக் கடுமையாகப் பாதித்தது. 18 வயதில் அமெரிக்காவுக்குச் சென்றேன். அந்தச் சூழலே கடினமானதாக இருந்தது. நான் கடுமையாகப் போராடினேன். அதை எல்லாம் எனது டைரியில் குறித்து வைத்துக்கொண்டேன். ஒவ்வொரு மாதமும் அதை எடுத்துப் படிப்பேன். நான் யார், எங்கிருந்து வந்தேன், எதற்காக இப்படி கடுமையாக உழைத்தேன் என்பதை நினைவில்கொள்வேன்.

எந்த விளையாட்டாக இருந்தாலும் அதில் உள்ள நுட்பமான சில விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும். விளையாட்டின்மீது கொண்ட ஈடுபாடும் என்னுடைய பொறுமையும் பல்வேறு விளையாட்டுகளில் தொடர அனுமதித்தது. முதல் போட்டியில் வெற்றிபெற்ற தருணத்தை என்னால் மறக்க முடியாது. வெற்றிபெற்றதும் நான் அழத்தொடங்கிவிட்டேன். என் அம்மாவைத் தேட ஆரம்பித்தேன். உண்மையில், அது மறக்க முடியாத நாள்” என்று தெரிவித்துள்ளார்.