Published:Updated:

கிரிக்கெட்... சேசிங் #MyVikatan

கிரிக்கெட்

’எதை வைத்து விளையாடுகிறோம் என்பதை விட எப்படி விளையாடுகிறோம் என்பது பெரிது; எனும் கூற்றை ஆத்ம பூர்வமாக உணர அந்நிகழ்வை இன்று வரை நான் என் பிள்ளைகளிடம் சொல்வதுண்டு.

கிரிக்கெட்... சேசிங் #MyVikatan

’எதை வைத்து விளையாடுகிறோம் என்பதை விட எப்படி விளையாடுகிறோம் என்பது பெரிது; எனும் கூற்றை ஆத்ம பூர்வமாக உணர அந்நிகழ்வை இன்று வரை நான் என் பிள்ளைகளிடம் சொல்வதுண்டு.

Published:Updated:
கிரிக்கெட்

அன்றைய தேதியில் பெருங்களத்தூர் அணியானது வருடா வருடம் முயன்றும், டிவிஷனில் நுழைய முடியவில்லை. ரங்காராவ் கோப்பை எட்டாக்கனியாகவே எங்களுக்கு இருந்தது. தரமான பலர் இருந்த எங்கள் அணியில், லீக் ஆடாத வருத்தத்தில் பலர் இருந்தனர்.

இது நடந்த வருடம் 1988... நான் அப்போதுதான் கல்லூரிக்குள் நுழைந்திருந்தேன்.

அன்றைய நாளில் நான் வசித்த ஊரில் (பெருங்களத்தூர்) நிறைய விளையாட்டுத் திடல்கள் இருந்தன. அன்றைய தேதியில் ஊரும் இன்றளவு போல் அவ்வளவாக பெரியதாகவில்லை. ஊருக்குள் பல குழுக்கள் அவரவர்க்கு என தனி கிரிக்கெட் அணி வைத்திருந்தன.

அவரவர் அணிக்கு உரிய விளையாட்டு திடல்கள் (home ground), அணித் தலைவர், திடல்களில் அவ்வப்போது போட்டிகள் என இருந்த காலம். சனி/ஞாயிறு கிழமைகளில் நிறைய கிரிக்கெட் போட்டிகள் (டென்னிஸ் பந்து , கார்க் பால், தோல் பந்து என வகை வகையாக) ஊர் முழுதும் இருக்கும்.

குண்டுமேடு, பெரிய ஏரி பிட்ச்(!), பீர்க்கன்கரணை ஏரி பிட்ச், இரணியம்மன் கோவில் பிட்ச் என, திடல்களுக்கு அவை இருந்த இடத்தை வைத்தே பெயரும் (!) உண்டு... பெருமையும் உண்டு.

இருப்பினும், சில சமயங்களில் எமது ஊர் வேறோர் ஊருடன் விளையாட வேண்டிய போட்டி ஏதாவது வரும். அதற்காகவே அனைத்து அணிகளில் இருந்தும் திறமையானவராக இருப்பவராக 11 பெயர் தேர்வு செய்யப்பட்டு, பொதுவாக ஒரு டீம் உருவாக்கப்பட்டது. அந்த அணியானது அருகாமை ஊர்களில் உள்ள டீம்களை போட்டியில் சந்திக்கும். இந்த அணியில் 30 வயதுக்காரர்கள் , 20 வயது, 15-18 வயது என பற்பல தலைமுறை சார்ந்த வீரர்கள் இருந்தார்கள்.

தமிழ் நாடு கிரிக்கெட் வாரியம் சென்னையில் அன்றைய நாளில் லீக் நடத்தியது (இன்றும் நடக்கலாம்). ஒன்று முதல் ஐந்து வரை என லீக் டிவிஷன் இருந்தது. 5வது டிவிசனில் ஒரு அணி நுழைந்து வெற்றிக்கு ஏற்ப நான்கு, மூன்று என்று உயர்ந்து முதல் டிவிஷன் வரை வர முடியும். அவ்வாறு முன்னேறவில்லை எனில் இருக்கும் இடத்திலேயோ, அல்லது மாறாக இருக்கும் நிலையினின்று இறக்கி விடப்பட்டோ லீகில் நுழைந்த அணி திணற வேண்டியிருக்கும்.

5வது டிவிசனில் நுழைவுத் தேர்ச்சியாக அக்காலத்தில் ஒரு தகுதி போட்டி இருந்தது. அதற்கு "ரங்காராவ் போட்டி" என்று பெயர். அது வருடா வருடம் நடக்கும் போட்டி. ஒரு சுழலும் கோப்பை போல. அதை வெற்றி பெறும் அணி, டிவிஷன் ஆட அங்கீகரிக்கப்பட்டு 5வது டிவிஷனில் நுழையும்.

அன்றைய தேதியில் பெருங்களத்தூர் அணியானது வருடா வருடம் முயன்றும், டிவிஷனில் நுழைய முடியவில்லை. ரங்காராவ் கோப்பை எட்டாக்கனியாகவே எங்களுக்கு இருந்தது. தரமான பலர் இருந்த எங்கள் அணியில், லீக் ஆடாத வருத்தத்தில் பலர் இருந்தனர். காரணம் - லீக்கில் நுழையாது மாவட்டம் / மாநிலத்திற்கு விளையாட முடியாது.

அப்போது, புளு ஸ்டார் கிரிக்கெட் சங்கம் என ஒன்று சென்னையில் செமி-லீக் போட்டிகள் நடத்தியது. அணிக்கு 30 ஓவர்கள் என ஆட்டத்திற்கு 60 ஓவர்கள் என்ற கணக்கில், ஒரு நாள் போட்டிகளாக இப்போட்டிகள் நடந்தன. லீகில் தகுதி பெறாதார் மட்டுமே ஆட வேண்டும் என்பது அதன் "எழுதாத விதி". {இதை மீறி ஆடியவர் உண்டு. Rules are meant to be broken }.

புளு ஸ்டார் நடத்திய ஆட்டங்கள், லயோலா - A, லயோலா - B , மெரீனா, சட்டக் கல்லூரி, பச்சையப்பன் கல்லூரி, நந்தனம் கலை போன்ற மைதானங்களில் நடக்கும். அனுபவம் பெறுவதை முன்னிட்டு, புளு ஸ்டார் போட்டியில் அந்த வருடம் எங்கள் ஊர் அணி முதல் முதலாக பங்கு பெற்றது.

இங்கு எழுதி இருப்பது, அப்போட்டியில் நாங்கள் ஆடிய ஒரு மேட்ச் பற்றியது. அன்று எங்கள் அணியின் சொத்து இரண்டு bat, மூன்று ஜோடி batting pad, மூன்று ஜோடி gloves என்பதே. அதில் பாதி நைந்து இருக்கும். அந்த இரண்டு பேட்டில் ஒரு மட்டையோ, தோல் எனப்படும் Parchment வேயப்பட்ட, re-handle செய்யப்பட்ட பழைய BDM bat... சில சமயம், Buckle வைத்த ஏதாவது ஒரு batting pad பிய்ந்திருக்கும் பிரயோசனப் படுத்த முடியாதபடி. விக்கெட் மாறி மாறி விழ, அவுட்டாகி வரும் பேட்ஸ்மேனின் காற்பட்டைகளை களைந்து புதியதாக ஆட வருபவன் அவற்றை பூண்டு ஆட வேண்டி வரும். Umpire டென்ஷனாகி விடுவார்.

முதல் மேட்சை ஒருவாறு ஜெயித்து விட்டோம். இரண்டாவது மேட்ச் மிக மோசமான தோல்வி நிலையில் இருந்து Tie ஆனது!!

இதனால், மூன்றாவது மேட்ச் வாழ்வா தாழ்வா மேட்ச். அதை ஜெயித்தால் தான் எங்களுக்கு கால் இறுதிக்கு வாய்ப்பு. நாங்கள் சந்திக்க இருந்த எதிரணியினரோ, மிக மிக வலுவான டீம். போதாததற்கு அவர்கள் முந்தைய வருடத்து சாம்பியன் பட்டம் வென்றவர்கள். அவர்கள் ஸ்கோர்களை செய்தித்தாளில் பார்த்தால் அவை யாவும் 30 ஓவருக்கு 180 அல்லது 200 என இருக்கும் (அன்றைய தேதியில் ஓவருக்கு 5 ரன்களுக்கு மேல் எடுத்தால் அது பெரிய சாதனை, வெற்றி 90% நிச்சயம்).

இந்த சூழலில், அந்த குறிப்பிட்ட மூன்றாவது மேட்ச் லயோலா - A திடலில் வந்தது. எங்கள் அளவில் அது "லகான்" திரைப்படம் மாதிரியான மேட்ச். அதன் மகத்துவம் அறிந்து பார்ப்பதற்கு ஊரில் இருந்து பலர் வந்திருந்தனர். அப்போது எல்லாம், எங்கள் ஊரிலிருந்து நுங்கம்பாக்கம் போய் வர 10-14 ரூபாய் இருக்கும். அது அன்றைய தேதியில் பெரிய தொகை. அதை கொடுத்து, இந்த போட்டியை பார்க்க அநேகர் ஆவலோடு வருகை தந்தது களிப்பாகவும், அதே சமயம் ஜெயிக்க வேண்டுமே என கவலையாகவும் இருந்தது.

நுங்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையம் இறங்கி, எங்கள் kitbagஐ (!) சுமையாய் சுமந்து நாங்கள் லயோலா கல்லூரியில் இருந்த அந்த திடலை அடைந்தோம். காலை 8:30 இருக்கும்....அங்கு....

வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டு, ஏதோ கார் கண்காட்சி போல் பளபளவென்று 10-12 "கார்கள்" இருந்தன. அனைத்தும் அவ்வணியின் ஆட்டக்காரர்கள் வந்தவை. அவர்கட்கு சொந்தமானவை. தலைக்கு ஒன்றாக. அன்றைய தேதியில் இன்று போல் இந்தியாவில் வித விதமான கார்கள் இல்லை. அனால், அவர்கள் வைத்திருந்தார்கள்.

ஒரு Datsun இருந்தது. மாருதி நிறுவனத்தின் Van நாலைந்து இருந்தது. பிரமிப்பாக இருந்தது. மேலும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவர் அவர்க்கு உரிய bat, pad, gloves, helmets வைத்திருந்தார்கள். Helmetsஐ நாங்கள் அது வரை யாரும் போட்டு பார்த்ததே இல்லை. சினிமா நட்சத்திரம் போல் பார்த்தோம். அவர்கள் உடைகள் அன்று தைத்தது போல் மின்னின. Hot packல் பிரியாணி போன்ற உணவுகளை கொண்டு வந்திருந்தார்கள். (அம்மா எனக்கு ரவை உப்புமா, தயிர் சாதம் இலையில் கட்டிக் கொடுத்திருந்தாள்)

கேட்டதில், அவர்கள் அனைவரும் தனித் தனியாக தோல், உணவு விடுதி, ஆட்டோமொபைல்ஸ் என வர்த்தகம் வைத்திருந்தார்கள். மினெரல் வாட்டர் வைத்திருந்தார்கள். (நாங்கள் வீட்டில் இருந்து எலுமிச்சை தண்ணீர் கொண்டு வந்திருந்தோம்).

பலர் சளைக்காமல் ஆறடி இருந்தார்கள். நான் தோராயமாக அவர்கள் மார் அடி அளவு இருந்தேன்.

டாஸ் ஜெயித்து, முதலில் ஆடினார்கள்... பின்னி எடுத்தார்கள். எங்களால் அவர்களில் நால்வரை தவிர பிறரை வீழ்த்த முடியவில்லை. அதில் ஒருவன் 61 அடித்தான். அவன் under-19 colts ஆடியவன் என்றார்கள்....

அவர்கள் மொத்த ஸ்கோர் முப்பது ஓவர்களில் 153.

நொந்து விட்டோம். அது வரை எங்களை எதிர்த்து ஆடியவர்களின் ரன்கள் அந்த அளவு எந்த போட்டியிலும் இல்லை. எங்கள் முகங்கள் தொய்ந்து விட்டன. Body Language பார்க்க பரிதாமாக இருந்தோம்.

உணவு இடைவேளையின் போது அணியின் தலைவர் எங்களை நம்பிக்கை இழக்காது விளையாடச் சொன்னார்....இருப்பினும் குரல் கம்மி இருந்தது...

சேசிங்.

நான் வணங்கும் சாமியே , என் வரை பேட்டிங் வாராது இருக்க வேண்டும் என நான் வேண்டாத தெய்வம் இல்லை...கையில் அடி என சொல்லி பேட்டிங்கில் இருந்து நழுவிடலாமா ? என்று கூட யோசித்தேன்..

எங்களது துவக்க ஆட்டக் காரர்கள் உயிரை பணயம் வைத்து ஆடினர். இருப்பினும் எதிர் அணியின் பௌலிங் ரொம்ப அசாத்தியமாக இருந்தது. முதல் 15 ஓவரில் வெறும் 60 மட்டுமே எடுத்திருந்தோம். 2 விக்கெட் இழப்பு. அடுத்த 15 ஓவர்களில் 94 எடுத்தால் வெற்றி…. ஓவருக்கு ஆறு ரன் என்று நினைத்தே பலருக்கு நகம் போன இடம் தெரியவில்லை.

எங்கள் அணியின் ஒரே நம்பிக்கை அந்த 4வது ஆட்டக்காரர். அவர் களம் இறங்கினார். அவர் கையில் - முன்பு சொன்ன அந்த Parchment மட்டை. ராமஸ்வாமி என்பது அவர் பெயர். சுருக்கமாக ராமா அல்லது ரமேஷ்.

கிரிக்கெட்
கிரிக்கெட்
எதிர் அணி மிரண்டு போயிருந்தது. அவர்கள் தாடை தரையில்...எப்படி தோற்றோம் என நினைக்கும் முன்பாக தோற்றிருந்தார்கள். நடை தளர்ந்து, தோள் தளர்ந்து சோர்வுடன் திரும்பினார்கள்..

அடுத்து நிகழ்ந்தது ஒரு அசுர சாதனை. பெரிய திருப்பு முனை....எதிர் பாரா கனவு. 8 ஃபோர், 2 சிக்ஸ் என ராமஸ்வாமி பின்னினார் எதிர் அணியினரை. போடப்பட்ட பந்துகள் போடப்பட்ட வேகத்திலேயே fenceக்கு பறந்தன. வானத்தில் வைத்த கடுகு போல் அந்த இரண்டு சிக்ஸரும் உச்சியில் சின்னதாய் தெரிந்தது. தரையோடு மின்னல் போல அவர் அடித்த பௌண்டரிகளை யாராலும் கையைக் கூட வைக்க முடியவில்லை....

5 விக்கெட் மட்டுமே இழந்து, 28 ஓவர்களில் வெற்றி பெற்றோம்...58 நாட் அவுட்டாக இருந்தார் ஆட்ட நாயகர்... அடுத்த நாள் அவருக்கு CA பரீட்சை...எனவே, போட்டி முடிந்தவுடன் நிற்காமல் விரைவாக கிளம்பி விட்டார். எந்த ஒரு அலட்டல், வீம்பு எதுவும் இல்லாமல்.

ஊரிலிருந்து வந்த பெரிசுகள் பலருக்கு சோடா தேவைப்பட்டது…..பலர் ஜி.எச்-ல் ரூம் தேடும் ரேஞ்சுக்கு வந்திருந்தனர்...

எதிர் அணி மிரண்டு போயிருந்தது. அவர்கள் தாடை தரையில்...எப்படி தோற்றோம் என நினைக்கும் முன்பாக தோற்றிருந்தார்கள். நடை தளர்ந்து, தோள் தளர்ந்து சோர்வுடன் திரும்பினார்கள்..

கம்பன் பாடி இருப்பான் இராவணன் பற்றி, "வாரணம் பொருத மார்பும், வரையினை ஒத்த தோளும்" என்ற பாடலில்…. இராவணன் போல், ஒரு வெற்றி வீரன் எல்லாம் இழந்து இருக்கும் கையறு நிலையில் அவர்கள் எங்கட்கு தெரிந்தார்கள்..

எங்களில் எகத்தாளம் / கெலிப்பு இருப்பாராய் ஒருவரும் இல்லை. ஒரு பெரும் போர் ஓய்ந்தது போல் இருந்தது...பழையபடி KitBag பேக்-அப் பண்ணி அம்பயருக்கு நன்றி சொல்லி கிளம்பினோம்.

வெற்றி பெற்ற எங்களை எதிர் அணியினர் முதல் முதலாக ஏறெடுத்து பார்த்து வியந்தனர். பேசினர். ஒரு தரமான அணியிடம் அடைந்த தோல்வி என வாழ்த்தினர். இது நாள் வரை ஏன் உங்களை பார்க்கவில்லை என விசாரித்தார்கள். எங்கள் கேப்டன் முகம் மீண்டும் பிரசன்னமானது. உண்மையில், அவரும் அந்த நாளில் ஒரு மிகப் பெரிய ஆளுமை. அவரை அது நாள் வரை சோகமாக எங்கள் அணியில் யாரும் பார்த்ததே இல்லை.

கண் முன்னால் அந்த நாள் , அந்த நிகழ்வு, அந்த நினைவு இன்னமும்….

திடலில் இருந்து நுங்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையம் வந்து, ஊருக்குத் திரும்ப வண்டி ஏறினோம். எங்களில் பலருக்கு நா உலர்ந்து இருந்தது. Against all odds என பெரிசுகள் எங்கள் போட்டியை 1983 ஃபைனலோடு ஒப்பிட்டனர்....

பலருக்கு நட்சத்திரங்கள் உண்மையில் பூமியில் தெரிந்தன. என்ன பேச என்றே தெரியவில்லை.

அதன் பிறகு அந்த ஆண்டு ஏனைய ஆட்டங்களில் மிக மோசமாக தோற்றோம். எங்களுக்கு அந்த கோப்பை அந்த வருடம் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், அனுபவம் தந்த அருமை - பெருங்களத்தூர் அணி அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் லீக் ஆட "ரங்காராவ் கோப்பை " கெலித்து நுழைந்து விட்டது.

நான் அந்த வருடத்திற்கு பிறகு அவ்வளவாக விளையாடவில்லை. மேலும் பலர் வேலை மற்றும் படிப்பு என வெளிநாடு, வெளி ஊர் என போனதும் ஒரு காரணம். விளையாடியதில் இருவர் பிற்காலத்தில் மாநில அளவில் ஆடினார்கள். அதில் ஒருவர் - இன்று IPL போட்டிகளில் நடுவராக இருக்கும் திரு. மதனகோபால்.

இன்று முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் ஓடி விட்டன... காற்றில் சிக்குண்ட விதை போல், பற்பல தேசங்களில் தெறிக்கப்பட்டு திக்கிற்கு ஒன்றாய் பலர். இதனூடே பற்பல வகை வகையான போட்டிகளை பார்த்த பின்னும், பல தரப்பட்ட மாநில / தேசிய/ சர்வதேச ஆட்டக்காரர் விளையாடி ரசித்த பின்னும் ராமஸ்வாமியின் அந்த சேசிங், அந்த ஸ்ட்ரோக்ஸ், அந்த wristy grace, அது தந்த அந்த நிறைவு நான் இதுவரை எங்குமே பார்த்ததில்லை.

அலர்கதிர் ஞாயிற்றைக் கைக்குடையும் காக்கும் எனும் பாட்டு உண்டு நம்மிடம். அன்றைய நிகழ்வு அதனை இன்று வரை எதிர் ஒலிக்கிறது. ’எதை வைத்து விளையாடுகிறோம் என்பதை விட எப்படி விளையாடுகிறோம் என்பது பெரிது; எனும் கூற்றை ஆத்ம பூர்வமாக உணர அந்நிகழ்வை இன்று வரை நான் என் பிள்ளைகளிடம் சொல்வதுண்டு.

இன்றளவும் அந்த விளையாட்டில் உடன் ஆடியவர்கள், விளையாட்டை பார்த்தவர்கள் ஊரில் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடமும் இதற்கு மாற்று கருத்து இருக்க முடியாது.

இது போல பல ஊர்களில், பலருக்கு இருக்கலாம்....... அவரவர் அளவில் அவரவர் மேட்ச் சுவாரஸ்யம். எத்தனையோ அனுபவங்கள்.

எனது அணியின் கேப்டன் பின்னாளில் தமிழ்நாடு கிரிக்கெட் வாரியத்தின் தேர்வாளராகவும் CSKன் ஆலோசகராகவும் இருந்தார். அவர் பார்க்காதது இல்லை. ஆகினும்.. இன்று வரை அந்த Parchment மட்டையை வைத்திருக்கிறார்.

ராமஸ்வாமி இப்போது பெங்களூர் நகரத்தில், CFO ஆக இருக்கிறார். வாட்ஸப்பில் சமீபத்தில் அவரை பிடித்தேன்.

பேச்சு வாக்கில் கேட்டேன் --> என்னடா ராமா ( அவரை அப்படி தான் நாங்கள் கூப்பிடுவோம்), கிரிக்கட் ஆடறியா ?

ஓ ...இன்னிக்கி கூட ஆடினேன். என்னோட பையன் டீமில்....

சபாஷ்....எவ்வளவு அடிச்ச...? என்ன Bat ?

20 அவுட் டா....மட்டை என்ன மட்டை.

ஏன் ? வயசாயிடுச்சு போல...

Book Cricketடா ....Tuition போகணும், புத்தகம் வேணும்னு என் பையன் எடுத்துண்டு போய்ட்டான்!

- கணேஷ் வெங்கிட்டு